Laten we meteen maar duidelijk maken dat we in Nederland (en zeker bij MSC) verwend zijn. Organisatorisch is het hier een rommeltje en eigenlijk begrijpt niemand hoe het allemaal precies geregeld is. In de eerste plaats is het opmerkelijk dat ze in Curaçao 2 voetbalbonden kennen. In de eerste plaats is er de FFK, oftewel de Federashon di Futbol Korsou. Dit is de bond verbonden aan de welbekende FIFA. De andere bond is de VCVF en dat staat voor Vrije Curaçaose Voetbal Federatie.
Gezamenlijk staan zij voor de taak om jaarlijks een competitieschema op te stellen. Dat blijkt dus erg moeilijk te zijn in de praktijk. De verschillende teams (eerste selecties senioren) worden ingedeeld in de Sekshon Paga (Betaalde Afdeling) of de Sekshon Amatur (Afdeling Amateurs). Op basis waarvan de indeling geschiedt is mij nog steeds een raadsel, maar het schijnt te maken hebben met de organisatie van de vereniging en het aantal jeugdteams. Indien een vereniging dus niet beschikt over een gedegen jeugdopleiding en jeugdteams in de verschillende categorieën, dan mag je niet uitkomen in de Sekshon Paga.
De jeugdteams worden ingedeeld in 2 competities, te weten de Liga Pariba en de Liga Pabou. Globaal heeft dat te maken met de West en Oost zijde van het eiland. De ene zijde speelt een eigen competitie en de ander dus ook. De teams die bij de eerste drie eindigen in de competitie gaan door naar de play offs. Daar wordt dan daadwerkelijk om het kampioenschap gevoetbald. Is het nog te volgen?
De wedstrijden op zich zijn trouwens ook bijzonder te noemen. Tijdens de wedstrijden in de competitie (dus Liga Pariba of Liga Abou) zijn er geen officiële scheidsrechters en geen grensrechters. Dat levert dus met regelmaat de nodige discussies op in het veld. De scheidsrechter zelf is vaak een verenigingsman die in zijn korte broek en T-shirt (geen uniform) het veld opstapt en met een beetje geluk ook nog een fluit bij zich heeft. De bekende kaarten (geel of rood) zijn op dit eiland ook niet in overvloed aanwezig, want maar weinig referees beschikken over deze zgn. karchi’s. Wellicht is dat de reden dat er fysiek behoorlijk hard gespeeld wordt.
Ook hebben we hier mee mogen maken dat de referee tijdens de wedstrijd gebeld wordt. Uiteraard heeft elke Curaçaoënaar een Blackberry en zo ook de referee. Terwijl de wedstrijd door gaat pakt de “scheids” zonder de moeite de telefoon op en beantwoordt het gesprek. Het kan hier allemaal. De scheidsrechter is ook in Curaçao verantwoordelijk voor het bijhouden van de speeltijd. Over het algemeen gaat dat best goed, maar de pauzes lijken hier vaak wat langer te duren dan de reglementaire 15 minuten. Het komt dan ook met regelmaat voor dat de teams op het veld staan en de referee nog aan de bar hangt zich tegoed doende aan een lokaal biertje van het merk Polar. Enige druk uitoefenen helpt dan niet veel en wanneer er te veel wordt aangedrongen wordt er gewoon nog een biertje besteld.
Wanneer de Play offs worden bereikt, dan wordt het serieus. De bond oefent dan toezicht uit bij elke wedstrijd, er lopen opeens grensrechters langs de lijn, het arbitraire trio loopt in een keurig uniform en ook blijken er rode en gele kaarten te zijn. De spelregels interpreteren is dan nog het enige wat moeilijk lijkt. Maar het moet gezegd, deze mensen doen erg hun best. Zeker gezien de omstandigheid dat de gemiddelde supporter wat temperamentvoller en emotioneler is dan de makamba (= een minder aardige naam voor Nederlanders). Bedreigingen, verbaal geweld en zelfs fysiek geweld worden hier niet geschuwd door de aanhang van de spelende teams. Ook dat hebben we mee mogen maken, taferelen waarbij mannen en vrouwen (jong en oud) het veld oprennen om de spelers van hun team te ondersteunen op het veld. Zelfs met handtassen slaande moeders…….
Als je iets minder van voetbal houdt, maar vooral liefhebber bent van actie en humor, dan ben je op de Curaçaose voetbalvelden op het juiste adres. Rustig langs de kant zittend met een drankje en de hele dag observeren. Het zou hier een hobby kunnen zijn. Onze jongens hebben het afgelopen seizoen gespeeld voor de Curaçaose Voetbal Vereniging Willemstad (kortweg CVV Willemstad). Aanvankelijk werden alle 3 de jongens ingedeeld in verschillende teams. Thorsten werd keeper van C2, Björn als spits in C1 en Sven in A1.
Na een aantal oefenwedstrijden had Björn snel in de gaten dat dit niet het voetbal was wat hij gewend was. Bijna alle spelers gaan zelf op avontuur met de bal. Eenmaal de bal in bezit betekent hier dat ze de bal ook nooit meer afgeven. Het niveau is dan ook bedenkelijk en lijkt op het kluitjesvoetbal wat in Nederland herkenbaar is bij de F-jes. Daarnaast begint elke wedstrijd standaard een uur te laat en daardoor had Björn het na een aantal weken wel gezien. Hij is vervolgens naar een recreatieve voetbalvereniging gegaan. Het team
waar hij daar in speelde heette West-Indies en speelt niet in competitie verband. Er worden veel wedstrijden onderling gespeeld en oefenwedstrijden tegen teams die wel in de competitie spelen. Hij heeft in ieder geval een jaar plezier gehad en is daarnaast als speler ook gegroeid. Een jaar geen druk en moeten presteren heeft hem zowel fysiek als mentaal erg goed gedaan. Thorsten begon de competitie dus in C2, maar door zijn inzet en persoonlijke groei als keeper stond hij al gauw onder de lat van C1. Met name de trainingen van Emiel Geerdes (ex-keeprtrainer FC Groningen) hebben hem erg goed gedaan. Hij heeft een prima seizoen doorgemaakt. De competitie hebben ze prima gespeeld en zijn 2e geworden. In de Play offs ging het echter mis. Teveel individuele acties en weinig samenspel zorgden ervoor dat er in de halve finale niet gescoord werd. Strafschoppen moesten de beslissing brengen. Als keeper een onmogelijke opgave als je teamleden
de verschillende strafschoppen niet benutten. Helaas uitgeschakeld.
De oudste telg van de familie heeft daarentegen een super seizoen gedraaid. Ook in zijn team veel individuele spelers, maar als vaste nr. 10 in het team heeft Sven (uiteraard samen met de trainer) het team aan het voetballen gekregen. Als regisseur op het middenveld heeft Sven een perfect resultaat behaald in de competitie. Ongeslagen kampioen met geen enkel tegendoelpunt. Ook in de Play offs werd goed gevoetbald. Elke wedstrijd werd gewonnen, totdat in de halve finale het fysiek sterke Undeba als tegenstander opdook. De eerste wedstrijd werd gewonnen, maar ook werd het eerste tegendoelpunt geïncasseerd. De returnwedstrijd werd angstvallig tegemoet gezien, omdat Undeba kansen rook tegen de favoriet. Gelukkig draaide dit uit op de beste wedstrijd van het seizoen van CVV Willemstad. Undeba werd met 6-0 opzij gezet en de plaats in de finale was een feit. In de finale werd het team van Hubentut Fortuna de tegenstander. De eerste selectie van dit team staat al jaren aan de top van het voetbal op Curaçao en weet met regelmaat de Liga Paga te winnen. De topclub van Curaçao dus. De finale is 1 wedstrijd op zich en de winnaar van die wedstrijd is dus ook kampioen.
In een matige wedstrijd waar door beide teams kwalitatief slecht werd gespeeld wist uiteindelijk CVV Willemstad de wedstrijd naar zich toe te trekken en daarmee het kampioenschap binnen te halen. Leuk detail daarbij is dat Curaçao sinds 10-10-2011 een zelfstandig land is geworden binnen het Koninkrijk en daarmee Sven met zijn team dus officieel Landskampioen 2011 is geworden. Staat leuk op zijn voetbal CV.
Ondanks alle goede momenten en het plezier wat de jongens hier gehad hebben zijn ze vooral ook erg
blij om komend seizoen terug te keren naar de velden van MSC. Beter voetbal, goede trainingen en trainers, op tijd beginnen en vooral minder warm om te voetballen, dat is waar ze naar uitzien.