Heerenveense Boys had zich duidelijk voorgenomen niet door de koploper te worden overlopen. Er stond een stevige verdediging en een dito middenveld. De aanval was aanvankelijk weinig zichtbaar. Onze jongens begonnen omgekeerd weinig geïnspireerd aan de wedstrijd. Er waren wat zieken, thuis en in het veld. Complimenten voor Mark die met zijn zieke hoofd toch besloot te spelen. Na de prestatie van afgelopen zaterdag leek de creativiteit en gedrevenheid een beetje op. De basisopstelling was noodgedwongen ook aangepast en het was zoeken naar elkaar en naar de goede combinaties. En het moet gezegd, Heerenveense Boys (& Girls) verkochten hun huid duur. Met name ook de twee dames in het team blonken uit door inzet en spelinzicht. Na het eerste doelpunt van Marcel stond hij in de dekking bij een van deze dames en daar had hij zijn handen vol aan. Figuurlijk dan. We gingen met een voorsprong van 0-2 de rust in. En dat viel toch wat tegen. We zijn verwend.
De tweede helft gaf een vergelijkbaar beeld te zien. Een hard werkende tegenstander en een soms nonchalant en slordig spelend MSC.  Uit een vrije trap scoorde Heerenveens Boys nog een tegendoelpunt. Ook de anders zo voortreffelijk keepende Wouter – met dank aan Alcides – was ditmaal een fractie te laat en dook net over de bal heen: 1-2. Het Heerenveense publiek begon te geloven in een wondertje. De aanmoedigingen werden steeds luidruchtiger en het spel werd harder. En toen werd het 1-3. En was het langs de lijn weer een stuk rustiger. Uiteindelijk werd het ook nog 1-4. Alle doelpunten van onze scherpe spits. Een overwinning, jawel, maar geen mooie. Dat was ook duidelijk te zien aan de manier waarop de Meppeler boys naar de kleedkamer afdropen. Ze wisten het zelf ook wel. Hoe dan ook, gewoon de drie punten mee naar huis en nog altijd koploper in de competitie. Het resultaat telt, zullen we maar zeggen. Voor deze ene keer dan.
Herfstvakantie.
 

Tekst: Frans M. Donders

Teamfoto: Kees Veelo