Vooraf wist het team van Cees Hanemaayer al dat C1 een geduchte tegenstander zou zijn, die in deze competitie tegen louter C1-teams speelt. De vaste opstelling van het team uit Ruinen werd kritisch bekeken, met extra tactische trainingen op het MSC-terrein tot gevolg. Zouden ze het hier mee kunnen redden? Eenmaal met de noppen op de grasmat zakte de moed bij de Meppelers al snel in de voetbalschoenen. Men bleek nauwelijks tegen de geoliede machine uit Ruinen opgewassen, waardoor elk beetje zelfvertrouwen als sneeuw voor de zon verdween. Tijdens de rust werden de heren dan ook even stevig onder handen genomen door de leider. Was het misschien iets te heftig? Werd er te veel gevraagd van ons C2? In ieder geval zagen de toeschouwers een totaal ander team de tweede helft in gaan, met enkele positiewijzigingen in de MSC-gelederen. Zo week voorhoedespeler Ruben niet meer van de zijde van keeper Rogier. Samen trapten, maaiden, vingen en mepten zij vele ballen van de doellijn af. Alsof de spelers hete pepertjes uitgedeeld hadden gekregen in de kleedkamer, probeerde zij met veel fysiek vertoon de bal naar het doel van de tegenstander te krijgen. Maar, net als in de eerste helft, leek het alsof Ruinen over zeventien spelers beschikte. Overal hadden ze iemand staan en we werden constant hard afgestopt. De leiding gaf vanaf de zijlijn een geheim teken, waarna Sander overging tot een strategie (tijdens de rust in de catacomben van het clubhuis besproken) waarmee generaal Patton in Normandië grote successen had geboekt. Met een omtrekkende beweging vanaf de middenstip bewoog hij richting het doel, behendig tackles ontwijkend, gadegeslagen door stomverbaasde C1-middenvelders, die met hun noppen aan de grond genageld leken te staan, te kakken werden gezet. Boven verwachting schoot Sander tot tweemaal toe de bal in het vijandelijke net. Met een eervolle nederlaag op zak verliet MSC met opgeheven hoofd sportpark De Baete.

RW